تمام خا طراتت را

 

بدست پاییز سپرد م

 

نه به حرمت فراموشی

 

نه ! به رویش دوباره در باغ خاطرات

 

چه بی کینه ست...

 

رویای بــــهار و پــــــاییز

 

دریغا دریغ اگر روزی

 

این باغ سمفــونی فراموشی را

 

تنها آهنــــــــگ رویــــایی اش

 

که  بنوازد باشد

 

آیا هراسی هــولناک تر

 

آنگا ه که قلبـــــــــــی را با آهنگ

 

فراموشی به خوابی شوکرانه

 

فرو بریم هست از این

 

هـــنر انسانیت خویش را

 

به بهای اندک عمر فرو خته ایم ما

 

چه متر سکهایی وقتی

 

کلاغ های تباهی در آغوش بازمان

 

مزرعه عشق را به تصاحب نشسته اند هستیم ما.....

 

 

پنجشنبه ۱۳۸۸/٤/۱۱ساعت ٩:٢۸ ‎ق.ظ توسط نظرات ()